Onderhoud kapitaalgoederen

Voor de instandhouding van een duurzame, veilige en toekomstbestendige openbare ruimte is het belangrijk dat deze wordt onderhouden en dat het beheer geborgd is. In de diverse beheerplannen (Groen, Wegen,  Riolering en Water, Openbare Verlichting en civiele kunstwerken) wordt aangegeven op welke wijze dit wordt ingevuld en hoe dit wordt gefinancierd.

Met alle maatschappelijke en fysieke opgaven in de leefomgeving is een integrale blik op -en integrale sturing in de buitenruimte belangrijk. Dit vraagt om nog meer samenwerking tussen interne beheer- en beleidsvelden, én met externe partners zoals inwoners, bedrijven en instellingen. De looptijd van verschillende beheerplannen loopt eind 2026 af. Daarom is ervoor gekozen één integraal beleidsplan (IBOR) op te stellen met een beheervertaling naar alle afzonderlijke assets. Het beheerplan wegen is hier een onderdeel van.

De ervaringen uit de pilot "wortelopdruk" is meegenomen in het beheerplan groen en bomen (een van de andere assets). Hier wordt dan ook structureel extra budget gevraagd voor het aanpakken van wortelopdruk, veroorzaakt door gemeentebomen.

Bij het vaststellen van het IBOR wordt tevens ingestemd met het beschikbaar stellen van de benodigde budgetten voor het uitvoeren van het onderhoud aan de wegen en o.a. het groen op minimaal kwaliteitsniveau B. We streven echter ook naar differentiatie op specifieke plekken (doelstelling uit integrale beleidsplan en het coalitieprogramma "Vasthouden wat werkt, verbeteren wat nodig is"). In samenspraak met bestuurders, inwoners en inhoudsdeskundigen beoordelen we waar deze specifieke plekken kunnen ontstaan. Door burgerparticipatie te bevorderen, stimuleren we dat daarnaast dat de gebruikers van de openbare ruimte ideeën en initiatieven aandragen en hieraan gekoppeld zelf werkzaamheden verrichten in de openbare ruimte.

In het beheerplan is gerekend met de kosten voor vervanging op basis van de levensduur benadering. Ondanks dat de openbare ruimte op een goed niveau wordt onderhouden, is het onvermijdelijk dat een weg of een groenelement aan het einde van de levensduur vervangen moet worden. Uit deze benadering en het uitgangspunt dat de maximale leeftijd van verhardingen 60 jaar is, blijkt dat over enkele jaren (2025-2035) een duidelijke piek in de vervangingsinvestering komt. Deze piek is te verklaren, doordat er tussen 1960 en 1980 diverse grote uitbreidingsplannen zijn gerealiseerd.